Szafran - historia i pochodzenie
Szafran w postaci przyprawy kulinarnej pojawił się po raz pierwszy w antycznej Persji. Z Persji eksportowano go do Egiptu. W tym samym czasie używany był w Indiach.
W średniowieczu szafran przywieziono do Wielkiej Brytanii. Pewna legenda podaje, że w czasach panowania Edwarda III, pielgrzym z Orientu przywiózł ze sobą bulwę szafranu, który ukrył w wydrążonej lasce służącej do podpierania się. W ten oto sposób roślina zaczęła rosnąć, przynosząc miastu bogactwo.
W okresie renesansu to Wenecja była centrum handlowym szafranu na świecie. Już wtedy szafran kosztował więcej niż złoto i z tejże przyczyny zdarzały się często oszustwa. Henryk VIII - wielbiciel szafranu, karał śmiercią ludzi, których złapano na tym procederze.
W dzisiejszych czasach szafran uprawiany jest głównie w regionie basenu Morza Śródziemnego oraz krajach Bliskiego Wschodu. Z Hiszpanii znany jest szafran z La Manchy, słynący z barwy, aromatu i smaku. Hiszpański szafran jest najwyżej cenionym przez znawców i stanowi bogactwo narodowe tego kraju.
Szafran to roślina cebulkowa zwana inaczej Krokusem. Występuje około 70 gatunków tej rośliny – w większości na terenach górzystych obszaru Morza Śródziemnego. Jednak przyprawa ta otrzymywana jest z gatunku Krokusa nazywanego SATIVUS. Zakwita nie wiosną, jak większość odmian krokusów, ale jesienią. Zbiory zaczynają się w październiku i trwają jedynie dwa tygodnie. Uprawa szafranu jest kosztowna, męcząca i pracochłonna.
Podobnie, jak w dawnych czasach zbiera się go ręcznie, a ze 100 kwiatów uzyskuje się tylko 1 gram suszu szafrananowego. Nie powinien wiec dziwić nikogo fakt, ze jest on najdroższą przyprawą świata.